Een van de meiden

Een maand voordat ik naar Spanje ging kreeg ik een aanbod om een paar weken naar Under The Fig Tree te gaan. Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten maar zag het als een kans die ik kon grijpen. Het ging toen niet goed met mij en ik zag het als een mogelijkheid om mijzelf te kunnen resetten. Weg van mijn omgeving, vrienden en familie vond ik natuurlijk doodeng. Wonen bij een onbekend gezin in een land waarvan ik de taal nauwelijks kende. Maar er was toen toch iets in me dat mij het gevoel gaf dat ik dit moest gaan doen.

Ben er begin april heen gegaan en toen ik aankwam had ik geen moment spijt. Ik zag de mooie omgeving en het voelde alsof ik een uitdaging aan ging!

Dat gaf mij een sterk gevoel. Ik kon niet meer terug, dus ik moest het nu wel aangaan. Ik werd bij het vliegveld opgevangen door Koen en hij gaf mij gelijk een positieve indruk. Toen ik bij het huis aankwam en Mirjam ontmoette voelde het ook goed. Het is zo’n leuk gezin en dat geeft mij vertrouwen om mijzelf open te durven stellen. De eerste paar dagen was ik vooral onder de indruk van de omgeving en ik was zo blij dat ik in Spanje was. Ik begon te wennen en kreeg een steeds betere band met het gezin. Ik was hier maar een maand, maar het heeft mij zoveel inzicht gegeven voor het leven. De rust die je daar ervaart vond ik ook super fijn. En ook waren er natuurlijk minder leuke momenten maar daar word je hier ook zo goed in begeleid! Ik heb hier veel over mijzelf geleerd. In Spanje moet je bijvoorbeeld ook een dagboek bijhouden, iets wat ik in Nederland nog nooit had gedaan.

Maar daardoor leerde ik dingen op te schrijven, wat mij uiteindelijk ook rust gaf. Ook het dagritme vond ik hier fijn. Je staat om 8 uur op en om 9 uur moet je klaar zijn en aan je school werken. In de middag ga je samen koken en eten. En dan had je in de middag na het eten een programma. In het weekend gingen we vaak ergens heen. Dat was gezellig en dan kon je even echt je problemen vergeten. Ik heb geen spijt van Spanje gehad en ik zou het zo weer over doen. Je kan alles even in Nederland achterlaten en je helemaal op jezelf focussen. Een kans die je misschien maar 1 x krijgt en ik zou het heel veel meiden gunnen. Ik voel me nu veel beter, uitgerust en gezond. Door Spanje ben ik ook beter gaan nadenken over de keuzes die ik maak en heb geleerd mezelf te gaan waarderen. Koen en Mirjam hebben mij hier heel goed mee geholpen en gesteund. Door hen heb ik ook het vertrouwen weer terug dat ik het kan. Under The Fig Tree is een mooie plek om jezelf te leren kennen.

Een van de meiden

De omgeving maakt wie je bent

Een titel die niemand bij mij zou vinden passen als ze me kennen. Vaak word ik omschreven als een eigen en krachtig persoon met een gek randje.

Maar toch kan ik hierachter staan. De rust in Spanje doet ook veel met mij. Geen slapeloze nachten meer ( of komt het omdat de kinderen doorslapen? ). De natuur waar we in wonen brengt je terug naar je eigen natuur en dicht bij jezelf. In mijn andere blogs heb ik al vaker over de omgeving gesproken. Maar een groot deel van het wonen bij ons is ook dat we een gezin zijn.

Wat voor effect hebben onze kinderen op de meiden? We zien vaak dat ze terug gaan denken hoe ze zelf als kind waren of juist gaan nadenken hoe zij het gaan doen als ze kinderen hebben. Soms kan het ook confronterend zijn want wie heeft er nou een goede jeugd gehad met twee liefhebbende ouders die er voor je zijn. Helaas kan niet iedereen dat zeggen.

Of het aftellen van je verjaardagsfeestje dat gaat komen. Dat voorgevoel ken je niet als je nooit een verjaardagsfeestje hebt gehad.

Bij een van de meiden was dat het geval en hebben we dit helemaal overgedaan voor haar afscheid. Na een traject wat ze ontzettend goed heeft gedaan en waar ze veel van heeft geleerd ontving ze een diploma maar dit keer ook een… kinderfeestje.

Cakejes versieren, slingers, spijkerpoepen, koekhappen, kaarsjes uitblazen en met uitdeelzakjes aan het einde was het helemaal compleet. Twee jongetjes van de buren waar ze elke zondag was, waren er ook, met hun familie. Met haar feestmuts  op veranderde ze in een kind. Mee lachen, zingen en dansen en met een grote glimlach beleefde ze het feestje.

Haar omgeving op dat moment maakte haar kind en dat had ze lang niet gehad. Soms wil je een meisje ouder en wijzer terugbrengen, maar soms wil je ook een stukje kind zijn terugbrengen voordat ze naar huis gaan. Naar de omgeving waar ze  thuis horen.

Groet,

Mirjam.

Oktober

 

We hebben een heerlijke zomer gehad: een stukje in Nederland waar de temperatuur net zo hoog was als hier en vrije dagen in Spanje. Het was erg fijn om weer even terug te zijn om met de klankbord groep en de RVC (Raad Van Commissarissen) elkaar weer echt te spreken en te zien. Koen heeft veel gesprekken gehad en presentaties gegeven aan en met onze samenwerkingspartners. Daarnaast natuurlijk ook onze dierbare vrienden en familie gezien. Op vertrouwde plekjes in Utrecht weer koffie doen en spelen in de speeltuin wat voor de oudste inmiddels ook weer nieuw is. Het leven in Nederland is voor haar een vertelde herinnering, zelf weet ze het niet meer. Voor ons allemaal wel een warm bad om in terug te komen. Ook al vond de jongste dat voorop de fiets zitten erg eng. Zo’n wiebelende fiets is toch even iets anders dan een Spaans paard. We hadden even afstand van het werk dat hier altijd maar door gaat, en dat deed ons goed.

 Inmiddels zijn we weer aan de gang en de kamers zijn weer gevuld. De ene kamer ontwaakt door een klopje op de deur en de ander heeft haar favoriete hardcore nummer nodig om de dag te beginnen. Slaperig wordt het ontbijt gemaakt en om 9.00 starten we met een kaartspelletje pesten, zodat iedereen daarna aan zijn school kan beginnen.

Vanmiddag gaan we op trektocht langs de kust. Voor iedereen een favoriet programma onderdeel. Voor mij vandaag helaas niet want ik moet naar de tandarts. Normaal krijg je 1 herinnering op een dag daarvoor, dat is je eigen agenda. Nu met zoveel mensen heel vaak. Het samen leven met anderen houd je alert op wat je moet doen en waar je naar toe gaat.

In de kleine dingen zie je het terug bij de meiden. De basis van het leven met elkaar oppakken. Een ritme hebben en in dat ritme ook nog eens proberen goed voor jezelf te zorgen met een compliment voor jezelf, goede voeding en beweging. Die basis kan al zover van jezelf vandaan staan. Daar proberen we ze mee te helpen door samen te leven.

Als ik naar buiten kijk en de zon drie bergen verder zie opkomen bedenk ik ook dat dat de afstand voor sommige meiden moet zijn om te komen naar die basis.

De rust en ruimte doet al veel; dat verschil zagen we ook in Nederland zelf. Soms even wat minder en dan wordt het vanzelf meer, maar dan zonder te vechten.

 Dan denk ik vaak aan Loesje: ‘Sorry ik heb haast want ik ga naar mindfullness’ 

 

Liefs Mirjam

Mei – Ik kijk achterom

Mei – Eerste jaar

Dan ben je ineens een jaar open. Je kijkt achterom en ziet een rij met foto’s aan de muur in onze gang. Meiden die allemaal bij ons zijn geweest. Negen om precies te zijn. Negen meiden met een eigen verhaal een eigen koffer en een eigen zoektocht waar wij aan mochten deelnemen.
Maar in mijn gedachten kijk ik ook even achterom Wat moet je zeggen na een jaar? Het was een bizar, intens, bijzonder, vernieuwend, verrijkend jaar. Maar dat past niet in een zin. Soms denk ik ook wat wij het eerste jaar hebben meegemaakt past ook niet in een jaar.
Zoveel nieuwe dingen ontdekt en soms zo lastig. Een andere cultuur en taal waarin je je weg ook moet vinden. Alle avonturen die we met de meiden hebben meegemaakt in dit jaar.
Voorzichtig kropen ze in ons hart en we hebben van ze mogen genieten. Maar soms was het ook lastig. Nu kijk ik terug op een jaar maar met de meiden keken we terug op het leven. Dan was het soms moeilijk om achteruit te kijken. Maar als iemand het durfde was de weg vooruit makkelijker

Het heeft ons als gezin dichter bij elkaar gebracht en soms hebben we ook ons wel eens afgevraagd is het goed voor ons gezinsleven. We gaan hier bewust mee om en zijn er van overtuigd dat het goed is wat we doen en waar we staan.
Dit is nu voor de komende jaren onze plek waar we moeten zijn en waar we meiden begeleiden in de weg naar de toekomst. Helpen dat het vooruit kijken makkelijker wordt. Onze toekomst zal niet voor altijd in Spanje zijn maar op dit moment wel.

We leven eerst met vandaag en lopen weer een mooie trektocht en morgen gaan we weer boodschappen doen zoals elke donderdag.
Ook als gezin geloven we dat ook voor ons het vooruit kijken makkelijker gaat worden want we leren van het eerste jaar waar we af en toe nog achterom voor kijken.

Mirjam

valencu0327ia-4

Februari – Vertel mij verhaal

Ik wil mijn verhaal vertellen over hoe ik het vind en ervaarden in het meidenopvang in Spanje.

Toen ik nog in Nederland was werd mij vertelt dat het niet meer ging in en dat ik voor een paar maandjes naar Spanje moest gaan. Ik vond het nergens voor nodig en stom, toch ging ik uiteindelijk omdat ik het een kans wilden geven. De dag dat ik naar Spanje vertrok was het erg veel stressen en dacht van oooh hoe moet ik al mijn kleding in de koffer proppen! En wat moet ik allemaal meenemen. Uiteindelijk moest ik maar een paar spulletjes kiezen niet alles kon mee natuurlijk. Ik pakte mijn koffer in en ging met mijn broer naar het vliegveld samen nog wat gegeten en daarna vliegtuig in en ik dacht doei koude weer tot over een paar maandjes! Toen ik in Porto aankwam met mijn broer dacht ik echt van hoe zal het zijn en wat gaat er allemaal gebeuren. Ook al wist ik best wel hoe meidenopvang in elkaar zat, maar het is toch anders je bent in een andere land andere omgeving geen mensen die dezelfde taal spreken behalve Koen en Mirjam. En je komt bij een gezinnetje wonen die je helemaal niet kent.

De reis richting het huis was prima te doen alleen omdat ik zo erg aan de wegen hier in de bergen moet wennen gingen mijn oren steeds dicht en open. Het was erg donker toen ik aan kwam dus had het dorpje niet goed kunnen zien toen ik binnen kwam kreeg ik een rondleiding van Koen en vond het huis enorm groot en heel mooi. Het is modern ingericht maar ook de oude muren met stenen super mooi. Toen gingen we naar boven naar de meidenverdieping en mocht ik een kamer kiezen. Zelf heb de kleinste genomen omdat ik die zo knus vindt en ook zo  mooie muur heeft. De eerste week moest ik erg wennen aan het vroeg opstaan en de programma nu kan ik zelfs in het weekend niet uitslapen. Ik wordt vanzelf vroeg wakker. Wanneer je ritme slecht is is dit een goeie plek het heeft mij erg geholpen je staat standaard om 8 op om aangekleed en gedoucht voor 9 uur aan tafel  te zitten om aan je school te werken. Nu ik toch in Spanje ben, ben ik de taal aan het leren tijdens de uren van school en begon met me theorie examen. Daarnaast doe ik creative dingen om dat ik dat leuk vindt we hebben ook elke week sport, klussen en in de tuin werken waar je veel van leert en het is leuk vooral als de zon schijnt tijden het tuineieren of sporten.

De natuur hier is prachtig we hebben elke woensdag trektocht dan gaan we met de meiden en Koen of Mirjam in de buurt wandelingen maken hoog de bergen in. Er zijn hier ook veel wilde paarden en soms als we de stad in gaan zie je overal schapen en koeien. Ik vindt het meidenopvang hier in Spanje een goeie plek voor jongeren waar bij het niet goed in Nederland Je hebt hier veel rust en kan je hoofd leeg halen ik zeg niet dat het al je problemen in een keer weg gaan. Maar je werkt eraan en Koen en Mirjam zijn der echt voor de jongeren om ze bij alles te helpen en dingen te leren begrijpen ik zit hier nu al 6 weken en het gaat erg goed en werk aan de dingen die moeten gebeuren en aan het kijken naar wat me vervolg plek is en dat alles duidelijk is.

Een van de meiden.

November – December Wild horses

Boven is school aan huis gestart met de meiden. Onze oudste zit op haar bergschooltje en ik ga lopen met de kleinste. De ochtenden zijn hier vaak hetzelfde. Iedereen start met school en daarna gaan we samen koken en warm eten. Mijn passie ligt niet zo bij altijd maar hetzelfde doen, maar ik hou van dit ritme. De middagen van de meiden verschillen van trektochten tot klussen in huis, mentorgesprekken, werken aan zelfbeeld, emoties, schilderen, sporten en nog veel meer. Maar die ochtenden zijn rustig en daarom heb ik dan altijd heel even de tijd om de bergen van Galicië te bekijken.

Laatst liep ik ons hek uit en direct kwam de buurvrouw naar me toe. Ik wist al waarom, want ik had ook al het prachtige grote zwarte wilde paard gezien. Dit keer was het paard alleen, maar meestal zijn ze met een groot aantal. Laatst in de nacht zag Koen ruim 40 wilde paarden voor ons huis. Door de droge zomer komen ze vanuit de bergen naar beneden in de nacht om vers gras te eten. Wij wonen aan de rand van de bergen dus zien ze vaak. Leuk idyllisch beeld zou je denken… Maar nee, zodra je het ziet belt iedereen elkaar en is het goed afstemmen: iedereen weet precies wat hij moet doen. De paarden moeten namelijk gevangen worden.

Ze eten het gras op waar de schapen van moeten eten. Elk paard heeft een brandmerk op zijn bil. Want 1 maal per jaar worden ze allemaal uit de bergen gepakt met de welbekende curro’s van Galicië. Daar krijgt elk paard een brandmerk dat gekoppeld is aan een ‘eigenaar’. Hier ben je pas echt een man als je veel wilde paarden op je naam hebt staan. Het is status. Als het paard gevangen is, wordt er gekeken wie de eigenaar van het paard is. Je belt dan de paardenpresident en die regelt dat de eigenaar komt. De eigenaar betaald de schade van het gras en brengt het paard terug in de bergen.

Wij hebben inmiddels al veel paarden gevangen en weten wat ons te wachten staat. Dit keer waren we met 3 buren en ik met de kinderwagen en een baby. Iedereen neemt muisstil zijn positie in en dan gaan we de paarden opdrijven. Het paard kijkt me aan… ik maak mij groot om hem duidelijk te laten zien dat hij deze kant niet op kan. Hij kijkt rond… ziet dat de andere kant ook niet kan. Hij wordt angstig en boos en gaat ronddraven. Na een tijd schiet hij de berg op. Yes, de goede richting op! Hij moet naar de schuur van de buren. Ik ren als een malle met de kinderwagen naar mijn positie 2. Daar staat al iemand. Okay, deze vrouw is behoorlijk op leeftijd, dus ik ren  terug. Ga weer naar de ander positie bij de kinderwagen. Ja, ik sta klaar en iedereen checkt elkaar of iedereen goed staat. En tussen ons in een zenuwachtig paard. Iemand laat hem verder naar boven drijven. Hij komt recht op mijn af ik maak mij groot kijk hem aan. Zeg rustig tegen hem “het is goed..  ga maar naar boven”. Hij wordt rustig, ik herhaal mijn woorden en hij loopt heel rustig stapvoets de goede richting op. Yes! Ik kan weer rustig naar huis.

Onderweg naar huis besef ik dat dit net het als met de meiden die we opvangen is. In de rust geven we duidelijk richting aan. Als ze ervaren dat het goed is en dat ze er niet tegen hoeven te vechten, lopen ze rustig de juiste weg op en maken ze grote stappen in de ontwikkeling. Ook zij gaan uiteindelijk weer terug. Niet naar de bergen, maar wel waar het echt thuis is.

Oktober – Brand

Oktober – Brand in Galicië

Op de heenweg naar Vigo zien we al wat bosbranden, maar op een grote afstand. Als we in de middag terug gaan zien we wederom de bosbranden maar dan dichterbij. Ineens komen we bij de snelweg en zien ontzettend veel rook voor ons wat ons zicht volledig blokkeert. Stukken brandhout vallen op de weg en aan de kant van de weg zijn mensen de brandstukken aan het doven. We hebben net heerlijke weken met zon gehad en geen druppel regen. Als Nederlander heerlijk, lekker naar het strand een bakkie koffie in de zon maar dit is de keerzijde ervan. Flinke bosbranden… We kunnen gelukkig een afslag nemen om uit de gigantische rookwolk te verdwijnen. Via een omweg rijden we naar huis. Vele helikopters vliegen boven ons. De brand is goed te zien en te ruiken. Thuis aangekomen vragen we aan de buren hoe ernstig het is. Ze stellen ons gerust en zeggen dat het niet zo erg is en elk jaar voorkomt. In krant van Galicia op internet zien we dat veel mensen last hebben meer dan 400 huizen in Vigo geëvacueerd zijn.

We stellen de familie op de hoogte en gaan die nacht gewoon slapen tot we om 4 uur allemaal wakker worden van de geur. We ruiken een intense brandlucht in huis. We sluiten snel alle ramen, maar de brand is niet te zien vanuit ons huis.

Dan komt er eindelijk, waar iedereen op wacht: regen. Het begint en houdt de komende 24 uur niet op. De volgende ochtend gaan er foto’s over de app van de omgeving en elk dorpje laat op de school app weten of het goed is gegaan vannacht.

En zo laten wij ook weten dat alles is goed gegaan en zijn we dankbaar voor de regen die gelukkig doorgaat.

 

September – De zon blijft maar door gaan

Augustus – Muziek

Het programma gaat en loopt. Op een middag zit Koen lekker met de meiden muziek uit te wisselen. Verschillende beats komen terug. De muziek in huis is erg veranderd. Mijn klassieke muziek ligt nu onderop.  Koen zijn muziek is populairder. Er worden verschillende cd’tjes gemaakt door Koen voor de meiden op de kamers.  Als ik mazzel heb mag er af en toe een country cd van mij op. In de auto klinkt de beat ook vaker dan dat de piano te horen is. Als ik de tuin water geef komt mijn dochter al zingend(rappend!) helpen.

“Vier keer duurder, de mijne is vier keer duurder’. Wat voor liedje is dat vraag ik haar. “O is mijn nieuwe lievelingsmuziek”. Berend botje is ingeruild voor Boef en Lil Kleine.

Als ik binnen kom heeft mijn baby een staartje in en hoor ik de hoge meiden stemmen hoe schattig ze nu is en dat ze echt snel oorbelletjes in moet. Op tafel staat een heerlijke maaltijd die door de meiden is gemaakt, aangevuld met verschillende sauzen; ketchup, mayo, scherpe sauzen en yoghurtsauzen. De tafel is gezellig gevuld met eten en mensen. We zitten met z’n 7en aan tafel. Na het eten kletsen we wat na en iedereen weet wat zij moet doen en gaat weer verder. Net als je denkt; ‘hoe kan het rustig zo rustig zijn met zoveel mensen? Hoe is dat mogelijk?’   Veranderd het geluid en net als in de muziek komt de beat erin. Het gaat los boven want de meningen verschillen.

Daarna wordt het refrein weer opgepakt. Het is de routine die zijn werk doet en die structuur geeft wat iedereen goed doet.

De eerste trajecten zijn goed afgerond de feedback is erg goed. De meiden zijn naar huis en gister is het huis weer helemaal schoongemaakt voor de volgende meiden. En ik… zet snel Chopin op en laat de piano hard door het huis klinken. Nu kan het nog…

Juli – Moestuin

Een maand waar ontzettend veel is gebeurd. Elke dag was anders en we wisten nooit hoe de dag zou aflopen. Trektochten naar prachtige bergmeertjes, stadjes bezoeken om het zakgeld op te maken aan leuke Spaanse kleding, even de berg aflopen voor frisse Cola en ook binnen zitten en aan school werken, schilderen en collages maken, intensieve gesprekken voeren kortom; we hebben van alles gedaan. Het was een drukke volle maand. We zaten helemaal vol en aan het einde van de maand is de rust weer een beetje teruggekomen.

Het was een maand van oogsten. De meiden leren veel en maken mooie en moeilijke momenten mee. We halen onkruid weg in de moestuin en onkruid in het leven. Wat is lastig en waar loop je tegen aan. We maken grenzen in de tuin en zoeken de grenzen in ons eigen leven. De tuin staat in bloei door de juiste hoeveelheid water, zorg en zonlicht.

Komkommer, courgette, aubergine, frambozen, aardbeien, aardappels, tomaten, uien, knoflook en bonen wordt elke week geoogst. Ook de meiden beginnen te bloeien, de Spaanse rust doet ze goed.

In de keuken worden er recepten van gemaakt, soms met hulp en soms zelfstandig. Het hele proces is te volgen van plant tot aan lekkere maaltijd op het bord.

Zo is bij UTFT het eerste leerproces afgerond; het eerste meisje is maandag klaar en dat gaan we vieren. Ze mag terug naar Nederland met alle ingrediënten die ze hier heeft geleerd. Nu hopen wij met haar dat ze thuis ook goed het onkruid blijft weghalen en zichzelf genoeg voeding en zonlicht gunt. Ik heb er vertrouwen in en ben dankbaar voor het vertrouwen wat haar omgeving aan ons heeft gegeven zodat we met haar aan de slag konden.